واكنش ما به مدعيان ارتباط با امام زمان : يا معجزه يا مجازات ! مي‌توان از آسيب‌ها كاست ، ولي نمي‌توان آنها را كاملاً از ميان برداشت سؤال بعدي ما اين است : در جامعه امروز ، بايد چه مؤلفه‌هايي را رعايت كنيم تا دچار آسيب‌هاي سوءاستفاده از مهدويت نشويم ؟ نمي‌شود هرگز دچار نشد . جامعه ، قابل آسيب هست . تمام جوامع بشري چنين آسيب‌هايي را دارند . يعني اصلِ اين آسيب‌ها گريزناپذير است . البته . آسيب ، هميشه هست . طبيعي است . وقتي مي‌بينيم از توحيد سوءاستفاده مي‌كنند ، نمي‌توانيم توحيد را لغو كنيم . اين آسيب‌ها را فقط مي‌شود كم كرد . راه حل در رعايت حُكم شرعي است : از مدّعي معجزه بخواهيد ! چگونه ؟ بايد چه كنيم تا آسيب كم شود ؟ بايد احكام شرعي را رعايت كنيم . « الامام ، يُعرَفُ بِالنَّص و المعجِزة » ، « امام ، يا با نص شناخته مي‌شود يا با معجزه » . بايد به مردم ياد بدهيم كه هر كس ادعاي ارتباط خاصي با امام مهدي دارد ، مثلا مي‌گويد سفير اوست يا پسرش است يا خودش است ، به او بگويند : معجزه نشان بده ! بله ، وقتي نص ندارد [ = حديث صريحي در تأييد او وجود ندارد ] ، پس بايد معجزه نشان بدهد . به مردم بگوييم تا يك نفر آمد و گفت « من از طرف امام مهدي به شما مي‌گويم